Elementy układu napędowego pojazdu

Mechanizm różnicowy krzywkowy składa się z obudowy wykonanej z dwóch części z umieszczonym pośrodku kołem talerzowym. Wszystkie części mechanizmu są złączone śrubami. Lewa część obudowy a ma wystający pierścień, tzw. kosz mechanizmu, z ośmioma wycięciami na kamienie, które mogą swobodnie przesuwać się w kierunku promieniowym. Lewa półoś osadzona jest na wielowypustach tarczy. Zewnętrzna powierzchnia tarczy ma dobrany zarys z krzywkami wewnętrznymi. Półoś prawa jest osadzona na wielowypustach bębna, którego wewnętrzna powierzchnia ma również dobrany zarys z krzywkami wewnętrznymi. Napęd w mechanizmie różnicowym krzywkowym doprowadzany jest na obudowę, z której przenosi się na kamienie. W czasie jazdy po prostej, gdy różnica momentów obrotowych wywieranych przez oba końce kamieni na krzywkę wewnętrzną i zewnętrzną nie przekroczy znacznych wewnętrznych momentów tarcia tego mechanizmu, mechanizm nie działa, gdyż część kamieni ulega zakleszczeniu pomiędzy krzywkami tarczy i bębna, wywołując ich wspólny obrót. Na zakręcie, gdy wspomniana różnica momentów obrotowych przekroczy wewnętrzne momenty tarcia mechanizmu różnicowego, wówczas tarcze oraz bęben zostają zmuszone przez kamienie do obrotu z różnymi prędkościami obrotowymi. Mechanizm różnicowy ślimakowy składa się z satelitów ślimakowych, odrębnych dla każdego z kół koronkowych, których rolę odgrywają w tym przypadku ślimacznice. Ślimak napędzający przekładni głównej zazębia się ze ślimacznicą 11 związaną z centralną częścią obudowy mechanizmu różnicowego. Mechanizmy różnicowe ślimakowe są niekiedy stosowane w samochodach terenowych.